TRANSFORMATIE SUPPORT

Het is donker. Ik lig in bed, alleen, koud, wachtend tot mijn vriendje thuiskomt. Elk uur word ik wakker met een knagend gevoel. Iets klopt er niet. En dit is niet de eerste keer. Destijds wist ik nog niet dat je zo in sync met iemand kunt zijn, dat je letterlijk voelt wat de ander doormaakt. Dat er een soort lijntje tussen mensen kan lopen. Herkenbaar? Misschien niet, maar misschien herken je jezelf wel in het volgende.

Mijn verhaal begon jaren geleden. Net uit huis, mijn eerste serieuze relatie. De wereld lag aan mijn voeten: alles was nieuw, een avontuur. En toen kwam die ene persoon die alles leek samen te brengen. Het voelde perfect, alsof we als twee kleuters samen de wereld aan het ontdekken waren. Maar wat doe je als de ander ineens thuiskomt in een compleet andere mindset? Als je kleurrijke wereld plots zwart-wit wordt?

Gesprekken stopten abrupt, zonder duidelijke reden. Dingen die ooit belangrijk waren, leken ineens irrelevant. Het voelde alsof ik in het donker tastte. Ik was opgegroeid met het idee dat je altijd eerst naar jezelf mag kijken, je eigen gedrag en perspectief moet onderzoeken. Maar daar was ik totaal niet op voorbereid: die plotselinge, ongrijpbare verandering. En de oorzaak? Cocaïne.

Het gebroken lijntje

Op die momenten was het alsof onze connectie gewoon wegviel. Het lijntje tussen ons werd ruw doorgeknipt. Alles wat ik kende – onze normen, waarden, de uitgangspunten waar we op bouwden – leek ineens te verschuiven. Ik voelde me verloren. Mijn empathie, mijn vermogen om te begrijpen wat er speelde, werd volledig geblokkeerd door die zwart-witte wereld waarin ik geen plek leek te hebben.

Zelf ben ik een gevoelig, vrolijk en open persoon. Ik houd van verbinding, maar soms trek ik me ook terug om op te laden. Dat is normaal, toch? Maar wat ik ontdekte, is dat sommige mensen hun eigen drempels niet kunnen oversteken. Ze willen erbij horen, de gezelligheid voelen, maar zonder de controle te verliezen, die alcohol bijvoorbeeld met zich meebrengt. En dan is daar de verleiding: die witte sneeuw. Die magische boost die alles net iets scherper maakt. 

Het voelt als een shortcut naar focus, alsof je in een spotlight staat en de rest van de wereld er even niet toe doet.

Van warm naar koud

Er is een duidelijke schaduwkant. Alles wat niet direct in je vizier ligt, alles wat niet scherp is, wordt compleet irrelevant. Het valt weg in de achtergrond, net als bij narcisme, waar er geen ruimte is voor perspectief of een open gesprek. Onder invloed is alles zwart-wit, rechtlijnig. Wat niet uitgelicht wordt, telt niet. En met die energie gaat alles in overdrive. Het is alsof iemand in een speedboot verder en verder van je afdrijft, en jij blijft achter, terwijl de golf die die boot achterlaat je overspoelt.

Je ziet de boot langzaam verdwijnen in de verte. En dan, als alles uitgewerkt is, komt de persoon weer terug dobberend. Ze voelen zich leeg, uitgeput, misschien zelfs geïrriteerd omdat de energie niet meer zo scherp is. Ze waren de koning van de wereld, maar nu voelen ze zich hulpeloos zonder hun boost, en dat maakt hen boos. Niemand zou hen zo mogen zien; klein en afhankelijk. Dus jij begeeft je op het terrein van de vijand, daar waar hij zwak is.

Wanneer je dan het gesprek aangaat, ontstaat er oorlog, want wat jij gezien en gevoeld hebt kan zeker niet waar zijn. Alles wordt glashard ontkend, koste wat het kost. Je begint aan jezelf te twijfelen, althans ik wel. Heb ik het dan niet goed aangevoeld? Is er iets anders dat speelt? Moet ik toch nog iets meer ruimte bieden en empathie tonen, want hij werkt hard en had ook een leuke avond nodig…?

Alles wat je intuïtie je zegt, gooi je overboord en je probeert de vrede te bewaren. Maar diep van binnen voel je de pijn aan je vreten. Jij bent degene die elke keer aanvoelt dat er iets speelt, dat er iets niet helemaal klopt, en de realiteit blijft ongezien. Net als jij blijft de werkelijkheid in een zwart leeg gat achter. Daar lig je in het water met die golf die telkens over je heen komt. Koud, alleen en ongehoord. En keer op keer komt het gevoel terug.

In mijn geval had ik geen idee. Ik was er niet bij, ik had niets met drugs en ik had gewoonweg geen besef van deze andere wereld en de realiteit die ermee gepaard gaat.

De wereld van twee realiteiten

Ik had geen idee van de andere wereld die hij betrad. Een wereld waar ik niets van wist. Ik kende drugs niet, snapte niet wat het met iemand deed. Maar nu weet ik hoe het voelt als iemand volledig omslaat. Het is alsof je ineens niet meer in hun vizier past. Je wordt afgesloten, genegeerd, en alles wat je zegt of doet wordt afgebroken. Hun wereld is op dat moment totaal anders.

De pijnlijke waarheid is dat cocaïne niet alleen de gebruiker raakt, maar ook degenen die dichtbij staan. 

Het is de stille moordenaar van relaties, die zich achter de schermen afspeelt: een Silent After Party Killer. Het vernietigt verbindingen zonder een woord, doodstil maar genadeloos.

En jij? Jij blijft in het zwart-witte niemandsland achter, genegeerd, alleen binnen jullie relatie.

Verbindend in plaats van verloren

Herken je dit? Misschien is het een vriend, een partner, of een familielid. Die ongrijpbare omslag, van warmte naar kou. Wat doe je dan? En nog belangrijker: hoe bescherm je jezelf?

Laten we eerlijk zijn, het is een harde les. Maar je verdient het om gehoord te worden. Om niet in dat koude water te blijven liggen. Dit is geen strijd die je alleen hoeft te voeren.

Voor degenen die af en toe een boost willen, raad ik aan een kopje cacao te drinken. Het is een hartopener pur sang. In plaats van het uitlichten van doelen vanuit een scherpe, maar afstandelijke focus, laat cacao je verbinden met jezelf en de mensen om je heen. Je doelen worden scherper, maar niet vanuit een kil doelbewustzijn. Het komt vanuit een plaats van verbinding, van wat goed voelt. Je haalt je energie uit een bron die langer aanhoudt, zonder voorbij te gaan aan wat voor jou echt belangrijk is, en zonder dat je jezelf of anderen verliest in het proces.

Dit blog is geschreven door Noucky Koole.