TRANSFORMATIE SUPPORT

In memoriam Katherine Woodward Thomas

Veel mensen kennen Katherine Woodward Thomas misschien vooral van haar boek Conscious Uncoupling, dat in het Nederlands verscheen als Lang en gelukkig uit elkaar. In dat werk bracht ze een nieuwe, bewuste en liefdevolle manier van omgaan met relatiebreuken.

Maar in haar laatste boek, What’s True About You, bracht ze haar werk nog een stap verder. Ze rondde het af in januari, enkele maanden voor haar overlijden. Zelf beschouwde ze dit boek als een werk waarin de essentie van haar levenswerk samenkwam.

De kern ervan is een krachtige verschuiving: transformatie gaat niet alleen over helen wat gewond is geraakt in het verleden. Het gaat ook over luisteren naar de toekomst die ons roept. Naar het leven dat door ons heen geleefd wil worden. Naar wie we werkelijk zijn, voorbij de oude verhalen die we over onszelf zijn gaan geloven.

“Our inner work is compromised if we don’t also include the positive possible future we’re here to create.”

Vrij vertaald: innerlijk werk blijft onvolledig wanneer we niet ook ruimte maken voor het positieve mogelijke toekomstbeeld dat door ons heen vorm wil krijgen.

Dat raakte mij diep. Want vaak denken we bij innerlijk werk aan terugkijken: naar patronen, oude pijn, hechtingswonden, trauma, overtuigingen die ons beperken. En dat is belangrijk. Maar Katherine herinnerde ons eraan dat heling niet alleen ontstaat door te begrijpen waar we vandaan komen. Er is ook een toekomst nodig die ons vooruitroept. Een verlangen. Een innerlijk weten. Een mogelijkheid die groter is dan het oude verhaal.

Ik heb Katherine niet jarenlang persoonlijk gekend. Haar werk kwam jaren geleden al op mijn pad, toen ik Calling in “The One” las. Maar ik leerde haar pas echt kennen in het voorbije jaar, online, via haar True You Course en later de True You Coaching Training. En toch voelde haar heengaan niet als iets afstandelijks. Haar werk, haar aanwezigheid en haar manier van kijken naar mensen hadden mij in korte tijd diep geraakt.

Wat mij vanaf het begin trof, was dat Katherine haar werk niet alleen onderwees. Ze belichaamde het. Er was iets doorleefds in haar manier van spreken, coachen en begeleiden. Ze sprak niet vanuit theorie alleen, maar vanuit een diepe toewijding aan transformatie en een groot geloof in de waarheid van wie iemand werkelijk is.

Tijdens de online sessies zag ik haar mensen coachen op een manier die ik zelden eerder had meegemaakt. Ook door een scherm heen was ze volledig aanwezig. Wanneer iemand iets deelde, leek ze met haar hele aandacht bij die persoon te zijn. Ze nam de tijd. Ze luisterde tussen de woorden. Ze volgde niet alleen wat iemand zei, maar ook wat eronder bewoog.

Katherine had een bijzondere combinatie van kwaliteiten. Ze was intuïtief en fijngevoelig, maar ook scherp. Liefdevol, maar niet vrijblijvend. Ze kon mensen uitnodigen om voorbij het vertrouwde verhaal te kijken — naar iets wat dieper, echter en vrijer was.

In haar laatste jaar was voelbaar hoe belangrijk het voor haar was dat haar werk met zorg, precisie en integriteit zou worden doorgegeven. Daarin voelde ik haar diepe liefde voor het werk en haar geloof in wat mogelijk wordt wanneer mensen werkelijk gaan leven vanuit de waarheid van wie ze zijn.

In enkele korte coachingsmomenten met haar heb ik zelf ervaren hoe krachtig haar aanwezigheid kon zijn. Ze zag soms iets voordat ik het zelf helder kon benoemen. Niet op een dwingende manier, maar alsof ze een deur opende naar iets wat ergens al in mij aanwezig was. Door haar manier van kijken kon ik mezelf toestaan om iets te voelen, iets te verlangen, iets te herkennen waar ik op mijn eentje misschien niet zo snel bij was gekomen.

Wat ik ook bijzonder aan haar vond, was hoe zij kwetsbaarheid en kracht samenbracht. Ze gaf op een bepaalde manier toestemming om volledig menselijk én volledig krachtig te zijn. Niet wachten tot alles geheeld of perfect is, maar juist vanuit het echte leven de beweging naar heelheid maken.

Misschien is dat één van de meest tastbare vormen van transformatie: wanneer de stem waarmee we onszelf benaderen niet langer hard of veroordelend is, maar vriendelijker, zachter en dragender wordt. En wanneer we onszelf niet langer alleen bekijken door de ogen van wat ooit gebroken is, maar ook door de ogen van wat waar, levend en mogelijk blijft.

Ik heb Katherine maar kort gekend. En vooral online. Maar soms is de duur van een ontmoeting niet wat bepaalt hoe diep iemand je raakt.

Haar stem, haar werk en haar aanwezigheid hebben iets in mij geopend: een dieper vertrouwen in de waarheid van wie we zijn, en in het positieve mogelijke leven dat door ons heen vorm wil krijgen.

Wat mij deze week diep raakt, is hoe zichtbaar wordt dat haar werk en wijsheid in zoveel mensen verder leven. En hoe velen zich geroepen voelen om dat wat zij heeft aangeraakt, elk op hun eigen plek en op hun eigen manier, verder uit te dragen.